Av de Mayo i microcentro

Juan de Garay wytyczył w 1580 r. Plaza del Fuerte, przemianowaną w 1810 r. na Plaza de Mayo. Większość okolicznych gmachów pochodzi z XIX w., kiedy to Avenida de Mayo połączyła Plaza de Mayo z Plaza del Congreso. Av Santa Fe jest najmodniejszym obecnie miejscem zakupów, natomiast Florida i Lavalle to najsłynniejsze promenady spacerowe. W miejscu wyburzonych starych budynków bardzo szybko zbudowano aleje Corrientes (ulica teatralna), Córdoba i Santa Fe. Szeroka Av 9 de Julio z jej sławnym Obelisco na skrzyżowaniu z Av Corrientes to, mimo przejścia podziemnego, prawdziwa zmora dla pieszych. Na północnym krańcu microcentro, na tyłach Plaza San Martín, z jej wspaniałym drzewem ombú (z języka guaraní umbú, co znaczy cień; to jedyne drzewo rosnące na Pampie, jej symbol, zwane jest również arbol de bella sombra – drzewo pięknego cienia), wznosi się Torre de los Ingleses (Wieża Anglików), kopia słynnego londyńskiego Big Bena. Od czasu wojny falklandzkiej plac, na którym stoi, nosi nazwę Plaza Fuerza Aérea Argentina (Plac Argentyńskich Sił Powietrznych). Wzniesienie nowoczesnego budynku Museo del Cabildo (Muzeum Miejskie) kosztowało zlikwidowanie pięknych kolonialnych arkad, które kiedyś biegły wzdłuż Plaza de Mayo, a sam gmach muzeum, stojący przy Calle Bolívar 65, wydaje się bardziej interesujący od jego ubogiej kolekcji. W usytuowanej na Plaza de Mayo katedrze znajduje się grobowiec generała Josego de San Martín, najbardziej czczonej w Argentynie postaci historycznej. Nazywano go, podobnie jak Simona Bolivara, Wyzwolicielem – El Libertador. Niedostępny dla zwiedzających w czasach dyktatury pałac prezydencki Casa Rosada (Różowy Dom) ponownie stał się atrakcją turystyczną. Otwarte w jego piwnicach przy ulicy Hipólito Yrigoyen 219 Museo de la Casa de Gobierno (Muzeum Domu Rządowego) eksponuje ułożone w porządku chronologicznym pamiątki po kolejnych prezydentach Argentyny. W żadnej sali nie można jednak dostrzec ani jednego eksponatu pochodzącego z okresu po 1966 r., prawdopodobnie dlatego, że jest on tak boleśnie współczesny. Najbardziej interesującą atrakcją muzeum są katakumby Fuerte Viejo (Stary Fort), ruiny z czasów kolonizacji, datujące się na XVIII w. Ukończony w 1906 r. Palacio del Congreso (Pałac Kongresowy) kosztował dwukrotnie więcej, niż planowano. Stał się on później wzorem dla innych gmachów użyteczności publicznej. Fasada budynku wychodzi na Plaza del Congreso i Monumento a los Dos Congresos (Pomnik Dwóch Kongresów – w Buenos Aires w 1810 r. i w Tucamán w 1816 r.), upamiętniający wydarzenia, które doprowadziły do uzyskania niepodległości. Granitowe stopnie pomnika symbolizują Andy, natomiast fontanna – Ocean Atlantycki. Zwiedzający już od dawna zachwycają się Teatro Colón (Teatr Kolumba), wspaniałym, wzniesionym w 1908 r. gmachem, w którym mieści się opera, balet i sala koncertowa. Olbrzymia siedmiokondygnacyjna budowla, zajmująca cały kwartał ograniczony ulicami Libertad, Tucamán, Viamonte i Cerrito (Av 9 de Julio), ma 2500 miejsc siedzących i 1000 stojących.